Τραμ
Σακιά από κρέας
Καθισμένα, κρεμασμένα
Σε τραμ,
Νυχτόβιο τέρας.
Βρώμα εξάρτησης, κατεστραμένες ζωές,
Οικογένεια, κοινωνία,
θρησκεία, χρήμα, δουλειά..
Ντυμένες μορφές με προσωπεία,
Σκιές ανθρώπων,
Λέξεις που βρωμάνε ψέμματα
Σαν πιωμένες πουτάνες.
Με σιχαμένο βλέμμα, θολό απ’ το ουίσκι
μπας και ομορφύνετε λίγο.
Κενά χαμόγελα και μάτια
Κ αυτός σε μια γωνιά χωμένος
Μακριά από τον κόσμο σας
Σας χαλάει την εικόνα
Ας βλέπατε κι απ’ τα δικά του μάτια
Να ανεβάζεις ποιήματα συχνότερα, οκ;
Το διάβαζα και ήταν σαν να ήμουν στο τραμ!
Γυρνάω από μια θεατρική παράσταση και διαβάζω το ποίημα…Δυστυχώς όσο αλκοόλ κι αν ρέει στο αίμα το ελάχιστο ψήγμα συνείδησης που παραμένει είναι αρκετό για να χαλάσει την προσπάθεια να δεις τον κόσμο πιο όμορφο( δοκιμασμένο πλέον). Όταν όμως απελευθερώνεις τη σκέψη σου στο χαρτί, αφήνεις πίσω τον άνθρωπο της καθημερινότητας και γίνεσαι τα μάτια και τα χέρια ενός ποιητή( αυτός που ποιεί).Και μέσα από αυτές τις καταθέσεις ψυχής(είτε αυτό είναι ποίηση,πεζογραφία, χορός ή θέατρο) έρχεται η κάθαρση…
“Είδε το κοινό το φεγγάρι;”Αν ναι, υπάρχει ακόμα ελπίδα στον κόσμο.
Συνέχισε